احادیث زیر به نقل از امام حسین (ع) می باشد :
1- امام حسين(ع) در هنگام سفر به كربلا فرمود: راستى اين دنيا ديگرگونه و ناشناس
شده و معروفش پشت كرده، و از آن جز نمى كه بر كاسه نشيند و زندگى اى پست، همچون
چراگاه تباه، چيزى باقى نمانده است. آيا نمى بينيد كه به حقّ عمل نمى شود و از باطل
نهى نمى گردد؟ در چنين وضعى مؤمن به لقاى خدا سزاوار است. و من مرگ را جز سعادت ، و
زندگى با ظالمان را جز هلاكت نمى بينم. به راستى كه مردم بنده دنيا هستند و دين بر
سر زبان آنهاست و مادام كه براى معيشت آنها باشد پيرامون آناند، و وقتى به بلا
آزموده شوند دينداران اندكاند.
2- رستگار مباد مردمى كه خشنودى مخلوق را در مقابل غضب خالق خريدند.
3- بندگان خدا! از خدا بترسيد و از دنيا برحذر باشيد كه اگر بنا بود همه دنيا به يك
نفر داده شود و يا يك فرد براى هميشه در دنيا بماند، پيامبران براى بقا سزاوارتر
بودند و جلب خشنودى آنان بهتر و چنين حكمى خوش آيندتر بود، ولى هرگز! زيرا خداوند
دنيا را براى فانى شدن خلق نموده كه تازه هايش كهنه و نعمت هايش زايل خواهد شد و
سرور و شادى اش به غم و اندوه مبدّل خواهد گرديد، منزلى پست و خانه اى موقّت است،
پس براى آخرت خود توشه اى برگيريد. و بهترين توشه آخرت تقواست، از خدا بترسيد، باشد
كه رستگار شويد.
4- در روز عاشورا خطاب به سپاه ظلم فرمود :واى بر شما چرا ساكت نمى شويد، تا گفتارم
را بشنويد؟ همانا من شما را به راه هدايت و رستگارى فرامى خوانم، هر كس از من پيروى
كند سعادتمند است و هر كس نافرمانى ام كند از هلاك شدگان است، شما همگى نافرمانى ام
مى كنيد و به سخنم گوش نمى دهيد، آرى در اثر هداياى حرامى كه به شما رسيده و در اثر
غذاهاى حرامى كه شكم هايتان از آنها انباشته شده، خداوند اين چنين بر دلهاى شما
مُهر زده است!
5- بدانيد كه دنيا شيرينى و تلخى اش رؤيايى بيش نيست، و آگاهى و بيدارى واقعى در
آخرت است.

در برابر الطاف الهی چه باید کرد؟

خداوند از بشر،این مخلوق با عظمت که در خلقتش «تبارک الله» فرمود، انتظارات و خواسته هایی در حد توان و قدرت او دارد.«خداوند هیچ کس را تکلیف نکند،مگر

به قدر توانایی اش».(بقره،286). این انتظارات در تمام ابعاد زندگی انسان ،چه فردی ،چه اجتماعی، چه اقتصادی،پراکنده اند و برای هر کدام از آنها دستور العملی  

خاص به وسیله رسولان فرستاده شده است،که از با ارزشترین نعمات الهی است و جای شکر بسیار دارد.زیرا وقتی وظایف ما این گونه در تمام زندگی جاری است،

و انجام هر کاری باید به صورتی باشد که موجبات رضایت پروردگار را فراهم نماید،می طلبد که برای هر فعلی،دستورالعملی خاص از جانب حق آورده شود.

با این وصف، انسان می تواند تمام اعمالش را عبادت و بندگی پروردگار قرار دهد و در این مسیر، خود را به مدارج بالای ایمان و قرب الی الله برساند. حال اگر بخواهیم

چنین باشیم، باید برنامۀ اعمال خود را بدانیم. در غیر این صورت، با وجود وسوسه های شیطان و نفس اماره نمی توانیم این مسیر پر فراز و نشیب را طی کنیم.

اینکه خداوند می فرماید:«بگو آیا آن کسانی که می دانند با آنهایی که نمی دانند مساوی اند»؛شاید از این جهت است که تا انسان ارزش دانستن را نداند و به دنبال

آن،نرود و شناخت پیدا نکند،نمی تواند به وظیفه اش عمل نماید.آری،انسان باید با فهمیدن ارزش علم و آموختن و به عمل در آوردن آن،خود را روز به روز به مقصود اصلی

که همانا رضایت پروردگار است،نزدیک و نزدیکتر نماید،تا با لطف آن حضرت ،در زمرۀ غافلان قرار نگیرد.             

حرم دل                               

                                   سلام بر تو که ندیده تو را عاشق شدیم.
                        دلبرا ! چمن چمن‌ نرگسان  بر آستانت خیمه  زدند و  در
                        اشتیاق جمعه موعود
                        گریبان می درند. نسیم نسیم در پی تو می وزند تا یک پیچک
                        موی تو را بنوازند.
                        عندلیب عندلیب نغمه کنان بال می سایند که  واژه ای از
                        اشعار  تو  را بربایند.
                        موعودا بیا !  و دستان  ما را بگیر و  تا عرش خدا بالا بر
                        . صوت خویش را آشکار
                        کن تا به مناجات تو بیدلان بسوزند و  انتظار به سرآید . بی
                        تو لبها به خنده مباد
                         و نرگس چشمان بی تو گریان باد .
                        ای واصل  زمین و آسمان ! ای وارث آدم تا خاتم! ای  آخرین
                        برهان روشن ! بی
                         تو  دلتنگی ما  را  پایان نیست . بی تو  گذر زمان را توان
                         دیدن  نیست. بی تو
                        عشق را نگاه باور نیست . شمع در فراغت اشکریز است و گل برگ
                        ریز و ما در
                        عجبیم  که  با وجود  این حزن و اندوه  ، زندگی  همچنان  در
                         چرخش  است .
                        بگذار  برایت  بگرییم  . بگذار  بر  دلتنگی مان ندبه کنیم 
                        . بگذار با پرندگان ناله
                        زنیم و بگذار چون آسمان ابری شویم. می خواهیم بار دیگر با
                        تو عهد بندیم اما
                        نشکنیم. می خواهیم با تو بمانیم اما نه تا ساحل که تا
                        دریا.

از گنجهای مخفی برای امر معاش و ثروتمند شدن

می گویند نماز حاجت زیر برای توسعه رزق در امر معاش و ثروتمند شدن بسیار مجرب است و گفته شده است که این عمل از گنجهای مخفی است واین نماز را به هر کس نیاموزند و نماز این گونه است: ( انسان نیم ساعت مانده به صبح شب جمعه، دو رکعت نماز بخواند و در رکعت اول بعد از حمد، 17 مرتبه 

سوره کافرون و در رکوع 17 مرتبه ذکر رکوع را بگوید و در سجده ها نیز 17 مرتبه ذکر سجده ها را بگوید.در رکعت دوم بعد از حمد،17 مرتبه سوره توحید و بعد قنوت را بخواند و ذکر رکوع و سجده ها را نیز 17 مرتبه بگوید و بعد از سلام 17 مرتبه آیةالکرسی بخواند).

                                                                                                                                                                                             منبع صحیفه علویه                 

شرایط اجابت دعا از دیدگاه روایات

1- در روايت آمده كه :
امام صادق (ع) كف دستان مباركش را به سوى آسمان گشود و فرمود رَغْبت اين است ، و پشت كف دستان خويش را به سوى آسمان قرار داد و فرمود: رَهْبت اين است و انگشتان شريف خويش را به سمت راست و چپ حركت داد و فرمود : تَضَرُّع اين است و تنها يك انگشت خود را بالا و پايين برد و فرمود : تَبَتُّل اين است و دستش را در برابر صورت مباركش به سمت قبله دراز كرد و فرمود : اِبْتِهال اين است. سپس فرمود : تا قطره اشك بر صورتت جارى نگشته ، ابتهال مكن.

در حديث ديگرى از امام صادق - صلوات اللّه عليه - آمده كه :
اِسْتِكانت در دعا اين است كه دعا كننده هنگام دعا ، دستانش را بر دو شانه اش قرار دهد.

يكى از احتمالاتى كه ممكن است مقصود از اين اشارات باشد آن است كه : گشودن دست در حالت رَغْبَت ، به حال كسى كه به خداوند - جلّ جلاله - اميد دارد و حسن ظنّش به تفضّل او بر خوف از جلالِ عظمتش فزونى دارد ، نزديكتر است ، لذا شخص راغب همواره خواهان ايمنى است و كف دستش را مى گشايد تا احسان خداوند به آن فرو ريزد.

و شايد مقصود از حالت رَهْبَت و پشت كف دستها را به سوى آسمان نمودن ، اين باشد كه بنده با زبانِ حالِ خاكسارى ، به مالك دار فنا و بقاء مى گويد كه : من جرات آن را ندارم كه كف دست هايم را به سوى تو بگشايم ، لذا از روى ذلّت و شرمندگى در پيشگاهت ، كف دستهايم را رو به زمين قرار داده ام.

و شايد مراد از حركت دادن انگشتان به راست و چپ در حالت تَضَرُّع اين باشد كه شخص تضرّع كننده به شيوه زنِ فرزند مرده در هنگام مصيبتِ بيمناك ، دستانش را برگردانده و با پشت و رو نمودن و راست و چپ كردن آنها ، گريسته و نوحه سرايى مى كند.

و شايد منظور از تَبَتُّل و بالا و پايين بردن يك انگشت بر اساس ‍ معناى تَبَتُّل در لغت كه انقطاع و بريدن و گسستن است ، اين باشد كه گويا شخصى كه تبتّل مى كند مى خواهد بگويد : من تنها و تنها به سوى تو منقطع گشته ام ، به خاطر اينكه تنها تو شايسته پرستش هستى و با يك انگشت و نه با همه انگشتان ، بر يگانگى و وحدانيّت خداوند سبحان اشاره مى نمايد. و اين مقام ارجمند و بزرگى است ، لذا بنده نبايد آن را ادّعا كند ، جز هنگامى كه اشك از چشمانش جارى گرديده و بسان برده ذليل در پيشگاه حضرت حقّ ايستاده و به جاى درخواست آمال و آرزوها و ذكر خواسته خويش توجّه تامّ به خداوند صاحب جلال و عظمت داشته باشد.

و گويا مقصود از اِبْتِهال و دراز كردن دست در برابر صورت رو به سمت قبله ، نوعى از اقسام بندگى و خاكسارى باشد.
و شايد منظور از اِسْتِكانت و گذاشتن دستها بر شانه ها، اين باشد كه گويا دعا كننده با اين حالت مى خواهد بگويد :
من همانند برده جنايتكار - كه با حالت اسارت و در حالى كه در بند است و او را به غلّ و زنجير بسته و به سوى مولايش مى برند و در پيشگاهش قرار مى دهند - دستهايم را به گردنم بسته ام .